Deel 4: Waarvan akte

4_kakafonie-4b-1634_b“My funny Valentine, sweet comic Valentine. You make me smile with your heart”.
De fragiele stem van Chet Baker komt voor de tachtigste keer deze week uit de goedkope speakers die verscholen staan achter de kunstwerken van Antonio Grootkwast op de kamer van Kaka Fonie. Kaka is nerveus. Deze week moet hij weer naar de Weight Watchers. Het is een weekje van veel eten geweest en de Viogniertjes zijn bij bosjes door de met de Burberry-sjaal beklede keel van Kaka gegleden. Tot twee keer toe struikelt Kaka bijna over een lege wijnfles die bezoekers van de studentikoze feestjes van zich af hebben gegooid.

Op de keukentafel ligt het boekje: “huiswerk maakt je sterk”. De bladzijden zijn gebold en plakken aan elkaar: er is tijdens de oud- en nieuwparty een hoop witte wijn geknoeid. Kaka gaat achter zijn witte piano zitten en slaat een C, een E en een G aan. Het eerste akkoord dat hij van zijn vriend Wil Taks ooit leerde. “Eens zal ik zélf een liedje spelen op de piano”, mompelt Kaka. “Samen met alle grote muzikanten uit Apeldoorn. En dan nodig ik drie journalisten van drie verschillende dagbladen uit en dan ga ik ‘oh my darling Clementine‘ zingen én spelen!” Het C-akkoord lukt Kaka wel en dat kan hij bijna met zijn ogen dicht spelen, maar de overgang naar G7 nog niet. Maar Kaka is een alleskunner. Kaka geeft nooit op. Tenminste: dat zegt hij altijd. Tegen iedereen die het maar horen wil, maar ook tegen iedereen die het niet horen wil.
Waarvan ook bij dezen akte!

Lees verder

deel 3: Seks en Schilderen: iedereen kan het!

03_antonioAntonio Grootkwast ontwaakt, kijkt rond en ziet een wat verlepte oude vrouw naast hem liggen. Hij heeft een voorkeur voor het aftandse, voor de afwijking. Hoofdpijn dient zich aan. Het was de vorige avond weer heel laat geworden. In zijn verfloods “Schilder en Seks” had hij eerst een workshop kladderen gegeven en toen nog een presentatie van zijn gedichtenbundel “Schaamte is niets voor mij!”.

Bij het koffiezetten bedenkt Antonio dat hij zich moet haasten. De uitverkoop is begonnen en dat geldt ook voor zijn meesterwerken! Gelukkig heeft hij een lieftallige assistente die ook de kunstkwast goed kan hanteren. Even wat verf spuiten, tekstje erop en de handtekening en de prijs bepalen. Hup en dan kan het in de uitverkoop. De kassa moet toch blijven rinkelen, niet waar. “Wat heb ik toch een leven. Het geluk kom me zomaar binnenwaaien”, denkt Antonio. “En wat zijn toch al die andere kunstenmakers toch stom! Die nemen hun werk veel te serieus.”

Lees verder

deel 2: moord en divasuspense

de3damesSjef loopt langs de Sjappiecafés richting stad. Als burgervader moet je toch weten hoe Apeldoorn het jaar wisselt. Binnen klinkt boven het biergebral uit Dries Roelvink. Luid als altijd. Sjef weet dat zijn boodschap om het allemaal anders te doen aan dit deel van de samenleving in ieder geval niet besteed is. Iets verderop, in de etalage van de Salon, kijken drie mondaine dames op leeftijd hem na. “Leuke man” zegt Helga “daar zou ik wel een pak vla mee willen leeg lepelen.” “Ik weet het niet” zegt Shannon, “hij lijkt me een beetje saai.” Adèle houdt zich op de vlakte. Haar vriendinnen moesten eens weten. Oke, het was dan wel geen vla maar haar avontuurtje met Sjef was wel lekker geweest. Het was haar geheim en dat van Sjef natuurlijk.

De Hoofdstraat was opmerkelijk rustig. Het enige lawaai kwam uit het opengeschoven raam van een tegenover de Hema gelegen bovenwoning. Sjef besluit het steegje naast de woning door te lopen om langzamerhand weer via het stadhuis, waar zijn auto staat, naar huis te gaan. De klanken die vanuit het raam de straat nog bereiken worden onsamenhangender als hij de bovenwoning achter zich laat. Sjef schudt zijn hoofd. In de polder lijkt alles beter.

Lees verder

deel 1: de lotgevallen van Sjef Hamburger

sjefAl die feestelijkheden en gezellige verplichtingen kunnen hem inmiddels wel een beetje gestolen worden. Als burgervader leid je een geleefd maar eenzaam leven. En straks mag hij weer op komen draven en de menigte toespreken. Op het podium, onder de klok die de laatste minuten van het jaar wegtikt. Sjef Hamburger is nu ruim drie jaar burgemeester van Apeldoorn en het gaat hem goed af. Eigenlijk net als al die jaren ervoor dat hij ook al aan het pluche vastgeplakt zat. Maar een beetje lonely at the top, ja, dat is het wel.

Vanuit zijn warme werkkamer daalt hij de trap af naar de hal van het uitgestorven stadhuis. Het is hem al eerder opgevallen dat de trapleuning plakt. Dat komt vermoedelijk door alle snot, schaambacteriën en oorsmeer, achtergelaten door de talloze gemeentelijke ambtenaren. Een amendement hierover onlangs in de Raad heeft het niet gehaald. Het blijft dus een mysterie hoe dit precies zit.

Lees verder