Deel 8: De ambities van Claire Filet

08_claire_filetClair Filet komt rood aangelopen het stadscafé binnenrennen. Net een vergadering met de wethouder achter de rug samen met dat manneke dat zich Directeur van Gigant noemt. Zij heeft dat manneke eens goed de waarheid verteld: dat hij haar al jaren dwarszit in de fusiebesprekingen tussen Coda en Gigant. Eerst gedonder om dat succesvolle stadsoase waarbij onverlaten een prachtig hert hebben vernield en nu weer dwarsliggen met de beoogde fusie. Wat een nare vent!

“Wat een naar ventje is dat manneke van Gigant toch”, roept zij haar tafelgenoten Kaka Fonie en Antonio Grootkwast toe. Niet dat zij écht vrienden van die mannen is, die Antonio Grootkwast vindt ze maar een provinciaaltje en die Kaka Fonie met zijn handeltje in tweedehands artiesten mijdt ze ‘t liefst, maar zij heeft steun nodig van die mannen om haar fusieplannen door te zetten. En zij weet als geen ander dat deze mannen een grote rol spelen in het Apeldoorns Cultuurkwartier. Straks zal ook nog de baas van het Bluescafé aanschuiven, ook zo’n Blaaskaak. Kijk, ze ziet die fusie met Gigant wel zitten: uiteraard wordt ze dan tot directeur gekozen. Een mooie opstap om ooit nog eens directeur van het Stedelijk te worden. Dat is haar doel: directeur worden van een museum in een échte stad! Weg van die provincialen. Maar nu, ja nu moet ze er nog mee dealen.

Lees verder

Deel 7: Een opening of toch niet…

07-puntig_bSjef zat achter zijn bureau. Zijn hoofd rustend op zijn handen en voor zich een kop niet opgedronken koffie. Het werd er allemaal niet overzichtelijker op. Twee lijken in de Marktstraat, een in het stadhuis, een stiltecomité dat veel lawaai maakt, onevenredig veel gedoe voor een dagje fietsen en niet te vergeten de blikken van die twee vriendinnen van Adèle. En alsof dat nog niet genoeg was had die Paus om God weet wat voor reden bedacht dat Apeldoorn ook wel eens leuk zou zijn. Sjef voelde zich gedegradeerd van Burgemeester tot manager. Tijd om zijn staf bij elkaar te roepen en actie te ondernemen.

Lees verder

Deel 6: Apeldoorn Blues

06_tekeningSean_bHet blijft wennen dat Apeldoorn. De grote doorbraak in de States mag nog ver weg lijken, zijn rijzende status op De Veluwe kan als een mooie tussenstap worden gezien op weg naar wereldwijde roem. Sean Kennetny droomde als klein jongetje al van Route 66, New Orleans, de State Parks, Big Apple, The Everglades en al die andere mooie dingen die hij op tv zag. Hij bleef echter steken in het failliete Battersea bij Londen, een gure arbeiderswijk zonder perspectief. De jongensdroom leek naarmate de jaren verstreken steeds verder te verdampen. Ondanks zijn muzikale inspanningen, want daar kon het toch niet aan liggen. Maar op een dag kwam daar de redder: Kaka Fonie, een charismatische, politiek geëngageerde bourgondiër uit die mondaine Europese stad. Sean liet zich verleiden met Kaka mee te gaan. Met zijn netwerk en charmes opende hij voor Sean de wereld. Althans, zo zou het kunnen gaan. Er is in elk geval weer hoop, ook al is hij goed beschouwd nog niet heel veel verder. Voorlopig geen Route 66 en alleen nog maar D66.

Lees verder

Deel 5: De gekte slaat toe

5_karin_van_dalhous_b“Ze zijn gek geworden”. Een hardloper met een baard van pakweg 3 weken stormde de bekende buurtkroeg ‘De Burght‘ binnen. De aanwezige gasten keken op. Een hardloper met een startnummer van de midwintermarathon, en nu zo binnenkomen? Die was flink na de tijdslimiet. Boeiend..! “Gek zijn ze, wat een idioten”, vervolgde hij. “Waarschuw de politie!”
Dat vindt Sjef Hamburger niet leuk zie je menigeen denken. Het is zo’n mooie stad waar alles moet kunnen. Daar sprak ‘ie zich onlangs nog over uit toen er een paar honderd Limburgers zich hier wilden vestigen vanwege het mooie heuvellandschap van de Veluwe. Dat viel goed bij de burgers. Die mooie heuvels hadden ze ook in Limburg. “En die zachte G, daar wennen jullie wel aan.”

Lees verder