Deel 10: Verzuring en de sixties

10_theo_viswater_bIn de vorige aflevering van Püntig zagen we hoe Syrische vluchtelingen het niet zo nauw namen met de spelregels rond de eiergooiwedstrijd bij de Oude Meuk. Toen het publiek doorhad wat er aan de hand was en Evert Blauwe Veldmeer de hardgekookte eieren veilig stelde onder z’n beige jas, brak een volkswoede los. Hoe durven ze. Inburgeren begint met het waarderen van tradities.

Vanachter de dranghekken –veiligheid staat immers voorop in het Apeldoornse na die vreselijke botsing van Karst Punthoofd- gedroeg een andere persoon zich vreemd. Een soort beige schoudertas om de schouder en met een camera in de hand. Het gaat om Theo Viswater! Een markante persoonlijkheid die soms onverwacht aanwezig is bij alles wat er gebeurt in dit dorp. Zijn camerakunde hijgt naar erkenning, maar het lijkt maar niet te lukken. Bang voor z’n eigen ego probeert Theo tegenwoordig ook volledig incognito aanwezig te zijn in het Apeldoornse. Als je ‘m zonder vermomming tegenkomt herken je hem niet als die beroemde saxofoonspeler. Nee, Theo heeft ervoor gekozen om onherkenbaar verder te gaan door het leven. Met een zakdoek op z’n hoofd en een soort armbanden in z’n oorlellen die de invloed van negatieve aardstralen moeten tegengaan kom je ‘m overal tegen. Ow die, die met zo’n jasje van de tamboer maître van een harmonie als het ware in de jaren zestig is blijven steken. Je hoort het menigeen denken.

Bijzondere anekdote is die rond die zakdoek. Toen in de jaren tachtig bekend werd dat zure regen van alles aantast en de overheid maatregelen aankondigde voor bescherming van monumenten nam Theo al zijn eigen maatregel. Het hoofd bedekken tegen de verzuring. En je voorkomt er dan ook nog eens mee dat je een zonnesteek oploopt in de zomer. Een werkelijk briljante gedachtegang!

Theo is gevraagd door de organisatie van de eiergooiwedstrijd om foto’s te maken, maar… het was niet mogelijk een winnaar aan te wijzen aan de hand van de foto’s. Te bewogen, onscherp. De jury was bikkelhard. ‘Hier kunnen we niets mee.’ De politie had ook interesse in de foto’s om verdachten van de rellen rond de eiergooiwedstrijd aan te kunnen houden. Theo krabbelde zich nog eens achter de oren. Na zijn sublieme fotoshoot bij de ramkraak in Anklaar (helaas waren de daders onherkenbaar) zou dit dan eindelijk de doorbraak kunnen zijn?! Maar de foto’s gratis beschikbaar stellen? Wat denken ze wel niet? Theo fotografeert wel vaker bij lijken, laatst nog bij die twee onthoofde rompen. Maar zijn foto’s onbruikbaar? Het is de kunst van bewegen. Beweging in foto’s!

Trots was Theo dat ie zich kon aanmelden voor een plek aan de finish van de Giro. Sjef sprak hem daarop aan. Daar zou jij zeker moeten staan, ondanks dat je niet de stadsfotograaf bent. Ai… dat deed pijn. Theo begreep er nog steeds niets van. Hij was immers overal aanwezig waar wat te beleven is. En dan niet de stadsfotograaf mogen zijn.

Toen Theo zich over de Hoofdstraat naar het gemeentehuis begaf en afgeleid werd door de klanken van Sean met een prachtige tenorsaxbegeleiding, wist Theo het: ik ga gewoon weer terugvallen op m’n oude liefde, de saxofoon.

Door zijn fotografie had ‘ie goede contacten opgebouwd met Gigant en Orpheus. Misschien kon hij daar een keer op het podium staan in plaats van op de achtergrond mee te doen in schimmige muziekjams.

Op het gemeentehuis kreeg Theo een persbericht in zijn handen gefrommeld; Gigant krijgt een nieuwe directeur, Martino de Colomba, en op de bovenverdieping gaat zich het investeringsbedrijf Siciliana vestigen. Hiermee kon het faillissement van Gigant voorkomen worden. Hmm… dacht Theo, klinkt goed. Maar tegelijkertijd bekroop hem het gevoel dat zijn lieve vriendin Claire Filet haar pogingen om directeur van Gigantisch Coda te worden hier behoorlijk gedwarsboomd zag. Hoe moet dat nu verder met Coda? En met Markant? Sjef Hamburger had er weer een nieuw hoofdpijndossier bijgekregen door deze onverwachte wending. Wat betekent dit voor de komst van de Paus en de Giro? Moeten er nog meer verscherpte maatregelen getroffen worden? Het ‘overnamenieuws’ deed al snel de ronde in Apeldoorn. Gigant is gered! Lang leve onze poptempel.

Op een andere plek, in het bruine café QuitteQuitte hielden enkele kunstenaars zich bezig met andere zaken. In het lokale sufferdje stond een merkwaardige bericht naast de uitgebreide fotoreportage over de mislukte ramkraak in Anklaar. Een politiewoordvoerder had bekend gemaakt dat de onthoofde lichamen inderdaad van de local heroes Andy en Melisa zijn en… dat het daderspoor in de richting van cultureel Apeldoorn gaat.

‘Sodela,’’ hoorde je Adèle Oude Mensink zeggen, die direct daarna haar glas droge witte in een teug leegdronk. Antonio Grootkwast deed moeite om het gerucht te negeren, maar moest toch z’n wenkbrauwen fronsen.

Tegelijkertijd kwam Evert Blauwe Veldmeer binnen met z’n buitgemaakte hardgekookte eieren. Voor de Soto Ajam. Toen Karin van Dalhous dit tafereel aanschouwde begon ze, zoals we gewend zijn van haar, keihard te schaterlachen. Apeldoorn… er is altijd wel wat te beleven.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *