Deel 12: Een intrigerend licht in de duisternis…

12_helgaHet telefoontje van Helga gaf Piet van Rijn weer een beetje energie om zijn zieltogende blaadje nieuw leven in te blazen. Enkele jaren geleden was de frequentie al gehalveerd en recent ook nog het blaadje zelf, dus hij zag een vette rel wel weer eens helemaal zitten. Zijn enige angst was dat die Kortleven van de krant er lucht van zou krijgen. Alhoewel, die had zich overal zo onmogelijk gemaakt dat Piet hem gevoelsmatig al had bijgezet in het “Kabinet der Harmlosen”. Bovendien, nu het redactiezwaartepunt van de krant naar Zwolle was verhuisd, de lokale redactie door overplaatsing en pensionering was gehalveerd en Paulus de Bosch aan het bijknoeien was bij een lokaal weblogje had hij uit die hoek niets te vrezen.
Na een vruchteloze poging tot een commercieel gesprek bij makelaarskantoor Borrel en Tweet reed hij over de Arnhemseweg, via het centrum naar het Koetshuis van Marialust, waar hij Helga zou ontmoeten.

“Het schijnt”, zei Helga met een heimelijk glimlachje om haar mond, “dat Sjef Hamburger iets heeft met een lokale beroemdheid. Ze is regelmatig op het stadhuis te gast terwijl ze er niks te zoeken heeft. Het vermoeden bestaat dat ze elkaar regelmatig treffen in zaal het Rode Hert maar daar komen we niet bij.”
“Wie zijn we?”, vroeg Piet.
“Dat gaat je niks aan!”, antwoordde Helga bits. “Neem nou maar aan dat het zo is. Ze heet Adèle en verder is het aan jou om er een verhaal van te maken.”
Piet dacht er het zijne van. “Ze zal toch niet te diep in het witte wijnvat hebben gekeken? Maar ja, als het toch eens waar zou zijn dan ben ik wel weer het mannetje en kan ik weer een tijdje vooruit.” Hij beloofde er werk van te maken.

Op het stadhuis was het inmiddels een drukte van belang. Het hoofd van Andy was aangetroffen op een rommelmarkt. Goed verstopt onder een op het hoofd geknoopte rode theedoek. Melisa’s hoofd was nog onvindbaar. Het gerucht ging dat er vingerafdrukken in primaire kleuren waren aangetroffen wat het vermoeden verstevigde dat die Antonio Grootkwast er meer van wist. Koortsachtig overleg dus met commissaris Blokhuis die uiteindelijk van Sjef de opdracht kreeg die Grootkwast van zijn bed te lichten. Het motief had Paulus de Bosch hen ongevraagd aangereikt. Het schilderij dat hij tijdens zijn interview bij Andy en Melisa thuis had gezien liet het gewoon zien. De moord op Andy slim uitgebeeld en verpakt als een vroege Brood, maar de boodschap was volstrekt helder voor hen die het wilden zien. Grootkwast en Melisa hadden een complot gesmeed om Andy uit de weg te ruimen. Met een flinke, door Grootkwast in elkaar geknutselde vuurwerkbom, zou hij op oudejaarsavond naar de eeuwige voetbalvelden geblazen worden. Dat was het plan, maar het ging mis toen Melisa de vuurwerkbom te vroeg liet afgaan en zijn beiden werden onthoofd. Grootkwast die net aan kwam lopen, raapte snel de hoofden bij elkaar en verstopte ze in de grijze container van Kaka Fonie die net om de hoek woonde. Hij treurde tot zijn volgende verovering en hoopte maar dat niemand de geheime boodschap in zijn schilderij zou ontcijferen. Hij had buiten de waard Paulus gerekend.

Op hetzelfde moment dat het arrestatieteam de verffabriek van Antonio binnenviel, dronk Helga haar laatste wijntje en was er trots op dat ze die Van Rijn het vuile werk liet opknappen zodat zij en Shannon het er even van konden nemen. Ze hadden afgesproken dat zij haar kunstwerkjes zou exposeren tijdens de nieuwe theatershow van Shannon in mei. Niet dat Shannon daar zo kapot van was maar Helga was van goeden huize en een goede sponsor. Bovendien had Shannon zich zo verzekerd van kaartjes voor het jaarlijkse inktvissenfeestje op het landgoed. Daar mocht ze niet ontbreken. Net als Adèle overigens die al lang blij was dat er weer ergens iets te vieren was. Helga zat te broeden op een manier waarop ze die Piet van Rijn nog aan wat meer munitie kon helpen om de geheime relatie van Sjef te ontrafelen. Ze zou haar contacten binnen het stadhuis nog wel eens aansporen wat rond te neuzen en te vragen. In ruil voor kaartjes voor het inktvissenfeestje gingen ambtenaren en zelfs wethouders ver. Misschien kon ze zelfs Theo Viswater eens bellen om met die enorme lens van hem een paar papparaziplaatjes te schieten vanuit het geheime optrekje boven de winkel van Hans van W. Nee, ze was goed bezig om de vingers op de zere plek te leggen maar ze keek er goed bij en niemand zou haar van intrigantengedrag verdenken. Nu nog even twee feestjes af, de door de Paus zalig verklaarde BorrelDood, dat inmiddels meer weg had van een dagje meubelboulevard op koopzondag – je wil er niet gezien worden maar bent er wel – en dan nog even lekker sexdansen bij Kaka. Het leven is mooi voor een vrouw van de wereld. Ze stapte op haar fiets en verdween in de schemering richting stadshart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *