Deel 14: Narcissen en een doordringende stank

14_kakafonieOp 4 mei worden doden herdacht, zo ook in Apeldoorn. Het zal dit jaar een speciale herdenking worden. Met de Giro in het vooruitzicht zijn al verschillende televisieploegen in Apeldoorn geland. Het gerucht gaat – van officiële kant wordt dit uiteraard steeds ontkend – dat er een afvaardiging van het koninklijk huis dit jaar aanwezig is. Onder de televisieploegen is er ook de ploeg van de publieke omroep LuckyTV. In het Oranjepark wordt overdag alles in gereedheid gebracht voor een sfeervolle herdenking. Bij de muziektent worden dranghekken neergezet. Roze gekleurd dit jaar vanwege het wielerfestijn. Speciaal voor de pers is er een persvak gemaakt.

Journalist Paulus de Bosch trekt z’n mooiste kostuum aan als hij na het avondeten zich klaarmaakt voor de dodenherdenking. Voor de lokale weblog Nieuws.nu mag hij weer een verslag schrijven. Paulus heeft Theo Viswater gevraagd om foto’s te maken. Dat kon Theo niet weigeren.
Ze hadden afgesproken om elkaar om half acht ’s avonds in het park te treffen. Daar aangekomen werden zij direct verwezen naar het persvak. ‘Persvak? Maar ik ben Theo Viswater en mag toch altijd vooraan staan om foto’s te maken.‘ De beveiliging was onverbiddelijk. Persvak! Theo realiseerde zich niet de juiste lens meegenomen te hebben. Als ie vooraan zou staan was dat ook niet nodig, dan is z’n babylens zeer bruikbaar. Maar nu het persvak op 50 meter afstand aan de andere kant van de dorpsvijver was geplaatst zouden de aanwezigen onherkenbaar vastgelegd worden. Maar ach, het is toch maar voor Nieuws.nu.

De filmploeg van LuckyTV ziet de bui al hangen. Op die afstand zouden ze nooit het koninklijk huis kunnen interviewen. Ze besluiten daarom de koninklijke bolide op te wachten bij de GROTE kerk. Voor de verkeerslichten. Want ook het koninklijk huis moet zich aan de regels houden. En jawel… de blauwe auto met een kenteken dat begint met AA stopt voor het verkeerslicht. De begeleidende motoragent is druk bezig het verkeersplein leeg te maken. De reporter van LuckyTV grijpt zijn kans en klopt op het raam van de auto. Het raam schuift langzaam open. Dat was toch ehhh… hoe heet ie ook alweer? Maar snel het interview beginnen want de tijd dringt. ‘Waarom gaat u juist vandaag naar de dodenherdenking?’ ‘Dodenherdenking? Dodenherdenking? Ik zou naar de Proloog van de wielerwedstrijd gaan is mij verteld,’ klonk het uit de auto. ‘Jeetje. Dodenherdenking. Die staat voor morgen in mijn agenda, in Amsterdam. Chauffeur…terug!’ Het raam gaat weer dicht. Na een minuut geeft de agent de chauffeur aan door te rijden. De chauffeur rijdt door maar gaat na de vluchtheuvel rechtsomkeer.

In het park is het al aardig druk geworden. ‘Aha, daar is Kaka,’ zei Paulus tegen Theo kijkend door zijn miniatuur verrekijker. ‘Wat doet die nou naast Sjef?’ Sjef Hamburger was voorzitter van het herdenkingscomité en hield ieder jaar een toespraak. Maar dit jaar was het anders. Kaka mocht het doen. Kaka Fonie begon zijn toespraak. ‘Ik ben Kaka Fonie en voorzitter van het stiltecomité Oranjepark. We zijn bij elkaar om diegenen te herdenken die gestorven zijn in de strijd voor de vrijheid.’ De speech ging 25 minuten door en daar was dan gelukkig die minuut stilte. Hé, moet niet eerst de krans gelegd worden? Het publiek veerde op. Eindelijk rust. De minuut was snel voorbij. Kaka pakte weer de microfoon. ‘Voordat ik namens de gemeente een bos narcissen bij het monument neerleg wil ik iedereen uitnodigen voor de jamsessie morgen in het park.’
Na de bos bloemen neergelegd te hebben wordt Kaka gearresteerd. Het stiltecomité wordt verdacht van de ontvoering van de hardloper Jan Schakelbak tijdens de Midwintermarathon en Kaka is daar de voorzitter van. Uit het publiek klinkt een schaterlach. Paulus de Bosch is tevreden. Dit is een scoop die mogelijk de landelijke pers zou halen. ‘Hoe zit het met de foto’s, Theo?’ Theo stond zich te verbijten. Er zijn geen foto’s omdat hij vergeten was de accu van z’n camera op te laden. En de lader had ie uitgeleend aan z’n beste vriend. ‘Dan maar zonder professionele foto’s,’ denkt Paulus. Gelukkig had ie nog wat selfies met de herdenking op de achtergrond gemaakt met z’n iPhone. Dat was ie gewend te doen voor z’n vorige werkgever.

De volgende dag is het bevrijdingsdag. In de muziektent in het Oranjepark staat Sean Kennetny al klaar om samen met zijn muziekvrienden de jam te beginnen. Maar het park is leeg. Moest ontruimd worden omdat buurtbewoners geklaagd hebben over geluidsoverlast. Er stond niet in de vergunning dat er gejamd zou worden. Dat zou geluidsoverlast geven. De ME heeft de toegangswegen naar het park afgezet en bewaakt die met de schattige poedels van de hondenbrigade. Het feest is afgelast. Geen 5 mei viering in Apeldoorn dit jaar. Over deze grote schande besluit de redactie van de Televaag een extra editie uit te brengen. Geen feest in Apeldoorn staat er met vette letters op de voorpagina. De scoop die Paulus dacht te hebben met het nieuws over de ontknoping van de ontvoering werd ondergesneeuwd.

Het publiek trekt verder het centrum in. Wat opvalt is dat de urilift bij ACEC niet werkt en in de Nieuwstraat een irritante stank aanwezig is. De Urilift kapot? Een in de haast opgetrommelde storingsmonteur kan de lift met de hand omhoog krijgen maar eenmaal boven de grond valt deze in een oranje gekleurde overall geklede monteur direct flauw. Het publiek gaat met een wijde boog om de Urilift en de monteur die nog steeds op de grond ligt heen staan. In de Urilift is het hoofd van Melisa te zien met een uiterst verbaasde gezichtsuitdrukking. Was het met de vuurwerkbom fout gegaan, hier heeft ze dan toch een eigen podium met veel, heel veel publiek. Maar niet voor lang. Het publiek holt luid gillend weg. De aanwezige Hermandad sluit direct de omgeving af voor nader onderzoek. 5 mei in Apeldoorn zal nooit meer hetzelfde zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *