Deel 15: Het geheim van het Roze Hert

15_shannonShannon zat met haar handen in het haar. Nog maar een paar weken te gaan en nog geen fatsoenlijk woord op papier. De kaartverkoop in Orpheus was al lang geleden gestart maar een voorstelling was er nog niet. Ze had een jaar geleden al bedacht dat het zou gaan over een fietstocht over de Veluwe. Beetje truttig klonk het wel, maar ja, het was maar een lokaal dingetje dus erg intellectueel hoefde het allemaal niet te zijn. Nu kwam de Giro ineens door de haar zo geliefde bossen en had zij het gevoel dat al het gras voor haar voeten was weggemaaid. Op tijd iets nieuws verzinnen was nog niet zo makkelijk.
Ze schonk zichzelf nog een glas witte wijn in en keek uit over het Marktplein waar zoals wel vaker niks te beleven viel. Van deze geheime uitkijkpost had ze meer verwacht. Helga was er niet en of Adéle nou wel of niet iets met burgemeester Sjef had, daar zouden ze zelfs vanaf deze plek waarschijnlijk nooit achter komen. Nee, het leven was geen feest voor Shannon, zeker nu haar beste vriend Paulus de Bosch zo veel tijd besteedde aan het lokale weblogje, vereenzaamde zij met de dag. Ze liep naar het stadhuis dat inmiddels zo roze was dat het meer leek op het hoofdkwartier van de Gaykrant. Zou daar niet iets mee te doen zijn? Een theatervoorstelling over fietsende homo’s op de Veluwe met als tweede laagje diepgang iets over zadelpijn en andere anale ongemakken? Daar moest ze even over denken, je kunt tenslotte overal een theatervoorstelling over maken. Het was wat minder braaf dan de mensen van haar gewend waren maar misschien was dit wel het thema om de lokale middelmaat voor eens en voor altijd te ontstijgen. Met in haar hoofd dat idee liep ze door de draaideur het stadhuis binnen. Voor de zekerheid had ze een plakmicrofoontje meegenomen, je wist maar nooit.

In Arnhem was intussen de behandeling van de rechtszaak tegen Antonio Grootkwast in volle gang. Landelijke en vooral lokale media hadden zich verzameld. Vooral de verwijzing van Antonio naar de spookambtenaar werd door de rechtbank niet echt serieus genomen en ook het voorhanden bewijs wijst niet in die richting. Eerder stapelden bewijzen tegen Antonio zich op, zeker nu het hoofd van Melisa in een haperende Urilift was gevonden. DNA sporen van Antonio waren gevonden, al liet de rechtbank in haar verklaring in het midden waar precies. Dit om een zuivere rechtsgang niet teveel door de publieke opinie te laten beïnvloeden. Daar tegenover stelde de verdediging dat er net een Pauselijk schrijven was ontvangen wat voor de zaak nog wel eens relevant zou kunnen zijn. Op dat moment kon men nog niet weten dat dit de vrijspraak van Grootkwast zou betekenen.

“Hoi Shannon.” Shannon draaide zich om en stond oog in oog met Sjef. “Ik heb kaartjes hoor”, riep hij blijmoedig. Ik alleen nog geen voorstelling, dacht Shannon maar liet niks blijken. “Goh wat leuk”, zei ze. “Kom je met je vrouw?” Sjef antwoordde bevestigend en liep richting zaal Het Rode Hert, die voor de gelegenheid tot Het Roze Hert was omgetoverd. Shannon liep hem achterna en zag uit haar ooghoek nog net Adèle richting dezelfde zaal lopen. Ze dook weg achter een van de roze geschilderde trappen en bekeek waar Adèle heen liep. Het Roze Hert! Als ze het niet dacht. Ze voelde zich opeens een stuk energieker nu een doorbraak dreigde in het mysterie tussen Sjef en Adèle. Als zij het zou oplossen zou haar voorstelling daarover gaan! Zou dat niet fijn zijn? In een onbewaakt ogenblik zag ze kans het microfoontje tegen de deur te plakken en via haar smartphone kon ze precies volgen wat er in de zaal gebeurde. De schokkende ontdekking die ze toen deed hielp haar om haar plannen precies zoals zij zich had voorgesteld te verwezenlijken.

De Apeldoornse lokale tv-zender volgde de rechtszaak op de voet al bleek uit hun verslaglegging niet dat ze helemaal begrepen waar het over ging. Het was natuurlijk ook wel erg ingewikkeld allemaal. Ze mochten bij gebrek aan een serieus uitziende perskaart de rechtbank niet in, dat maakte het nog wat extra lastig, maar gelukkig hadden ze lekkere warme bodywarmers zodat het proces ook op het grote scherm buiten kon worden gevolgd. Buiten had zich inmiddels ook een grote schare vrouwelijke fans van Antonio verzameld van wie er minsten vier beweerden zwanger van hem te zijn en dat gegeven alleen al een reden tot vrijspraak zou moeten zijn. Het maakte het proces tot een waar mediacircus waarvan de uitkomst niet te voorspellen was. De in bodywarmer gestoken verslaggever stelde zijn eerste intelligente vraag aan een van de aanwezige dames.
“En, waar heeft u Antonio voor het eerst ontmoet?”
“Tijdens een van zijn kladdersessies natuurlijk en daarna hebben we bij hem thuis nog wat doorgekladderd.”
“Oh, en hangt het resultaat daarvan nu bij u aan de muur?”
“Nee, natuurlijk niet, het resultaat daarvan is een snel ontkiemende zaadcel ergens in mijn binnenste, nou goed?”
“Ah, nou snap ik het”, zei de verslaggever met zijn meest innemende blik.”Creativiteit moet rijpen.”
Triomfantelijk keek hij om zich heen na zoveel empatisch vermogen. Daar zouden de kijkcijfers van opkikkeren.

Thuis op de bank bekeek Shannon de beelden uit zaal het Roze Hert. Dus toch! Ze pakte haar laptop en begon te schrijven. De eerste woorden van haar verhaal zag ze in gedachten al door cultuurpaleis Orpheus schallen, het publiek ademloos aan haar gebonden: “Het was waar en niemand die het echt geloofde!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *