Deel 6: Apeldoorn Blues

06_tekeningSean_bHet blijft wennen dat Apeldoorn. De grote doorbraak in de States mag nog ver weg lijken, zijn rijzende status op De Veluwe kan als een mooie tussenstap worden gezien op weg naar wereldwijde roem. Sean Kennetny droomde als klein jongetje al van Route 66, New Orleans, de State Parks, Big Apple, The Everglades en al die andere mooie dingen die hij op tv zag. Hij bleef echter steken in het failliete Battersea bij Londen, een gure arbeiderswijk zonder perspectief. De jongensdroom leek naarmate de jaren verstreken steeds verder te verdampen. Ondanks zijn muzikale inspanningen, want daar kon het toch niet aan liggen. Maar op een dag kwam daar de redder: Kaka Fonie, een charismatische, politiek geëngageerde bourgondiër uit die mondaine Europese stad. Sean liet zich verleiden met Kaka mee te gaan. Met zijn netwerk en charmes opende hij voor Sean de wereld. Althans, zo zou het kunnen gaan. Er is in elk geval weer hoop, ook al is hij goed beschouwd nog niet heel veel verder. Voorlopig geen Route 66 en alleen nog maar D66.

En nu ligt Sean nog te rotten in z’n bedje. Er is niet veel te doen in Apeldoorn omdat iedereen met voorjaarsvakantie is. De repetitie voor het volgende optreden in Gigant begint pas na de middag. Met z’n dikke vingers bladert hij op z’n tablet een beetje door Facebook en wat lokale nieuwssites. Het wordt hem snel duidelijk dat de vakantie niet voor iedereen een pretje is. Veel mensen zijn met een gipsvlucht al weer teruggekomen. Het regent op Facebook ranzige foto’s van gebroken enkels, polsen, heupen en sleutelbeenderen. Oorzaak: zelfoverschatting in algemene zin. Apeldoorners gingen massaal off-piste en dronken niet alleen après-ski maar ook pre-ski veel te veel Schavuyt. RTL en NPO maken er zelfs melding van. De Telegraaf kopt in koeienletters: APELDOORN LAM EN MANK. Vanmiddag houdt burgemeester Sjef Hamburger een persconferentie in het stadhuis. Journalisten zullen hem daar vast ook lastigvallen met vragen over de dubbele moord die nog vers in het geheugen ligt.

Sean slentert even later door de stad, ongewassen maar in driedelig pak. Dat is z’n handelsmerk. Op het Raadhuisplein ziet hij een echtpaar om zich heen kijken en af en toe een plattegrond raadplegen. Duidelijk dat het toeristen zijn. Sean vraagt of hij ze kan helpen. Het blijken Engelsen te zijn uit notabene een dorpje in de buurt van Londen. Het enige wat Sean kan zeggen is: ‘You came all the way to a dump like this??’. Het tekent de depressieve toestand waarin Sean zich bevindt. Hij slentert verder, schijnbaar doelloos, zich afvragend of hij, als er al een God bestaat, eens een hartig gesprekje met hem zou mogen voeren over de architectuur van de wereld in het algemeen en Apeldoorn in het bijzonder.

De repetitie die middag verloopt niet slecht maar de spirit ontbreekt. Hij mist als echte soulman het publiek, de interactie, het uitdelen van vette knipogen aan dames van middelbare leeftijd en het gespeeld-per-ongeluk omgooien van een glas bier. Muziek is meer dan alleen het aanslaan van de snaren, laat dat maar aan Sean over. Nee, de verplichte repetities kunnen hem gestolen worden. Hij wordt er alleen maar somberder van. En nu sjokt hij maar weer door de stad, rillerig van het gure weer. Tsja, je kunt dan wel soul connected zijn, als je met je soul onder je arm loopt krijg je wel kouwe poten.

Bij Kaka scoort hij een espresso’tje. Daar knapt hij van op. Hij laat zich bijpraten over de ontwikkelingen in de stad. Want Kaka weet, dankzij zijn connecties, altijd alles eerder dan wie dan ook. Zo leert Sean dat er inmiddels een noodopvang in de Americahal is ingericht voor teruggekeerde Apeldoornse vakantiegangers. ‘They know how to do it’, grapt Sean, doelend op de opvang van Syrische vluchtelingen nog geen half jaar geleden. Ze besluiten samen naar de persconferentie te gaan. Dat breekt de dag een beetje.

Het is druk bij het stadhuis. Dranghekken moeten het gebeuren ordentelijk laten verlopen. Sjef Hamburger legt een korte verklaring af over de gipsvluchten en de opvang in de Americahal. In zijn ogen is een zekere trots te zien als hij toevoegt dat de Paus een steunbetuiging heeft gegeven aan Apeldoorn en haar inwoners. ‘De steunbetuiging wordt vanmiddag op Apeldoorn Direct gepubliceerd’, zegt Sjef. Mensen vinden het leuk dat de Paus sinds zijn bezoek zo begaan is met Apeldoorn. En dan worden talloze microfoons onder zijn neus geschoven en vuren journalisten vragen op de burgemeester af. Sean hoort een van de buitenlandse journalisten vragen: ‘Any progress on the two dead bodies?’. Zie je wel.

Sean en Kaka druipen af. Sean voelt zich al wat beter dankzij al die commotie. Er gebeurt tenminste wat in het durp. Een beetje reuring kunnen we wel gebruiken. ‘There’s really something rotten in your city’, blaft hij Kaka cynisch toe. De vette lach die volgt galmt over het Marktplein.

2 reacties op “Deel 6: Apeldoorn Blues

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *