Deel 7: Een opening of toch niet…

07-puntig_bSjef zat achter zijn bureau. Zijn hoofd rustend op zijn handen en voor zich een kop niet opgedronken koffie. Het werd er allemaal niet overzichtelijker op. Twee lijken in de Marktstraat, een in het stadhuis, een stiltecomité dat veel lawaai maakt, onevenredig veel gedoe voor een dagje fietsen en niet te vergeten de blikken van die twee vriendinnen van Adèle. En alsof dat nog niet genoeg was had die Paus om God weet wat voor reden bedacht dat Apeldoorn ook wel eens leuk zou zijn. Sjef voelde zich gedegradeerd van Burgemeester tot manager. Tijd om zijn staf bij elkaar te roepen en actie te ondernemen.

Tegenover het stadhuis staat al jaren het sigarenwinkeltje van Hans van W. In dit verhaal zal zijn achternaam niet genoemd worden omdat hij wordt verdacht van het aanzetten tot roken van een zevenjarig meisje. Wat was het geval. Het meisje was met haar vader op de markt. Bij de visboer was het druk, zodat papa even moest wachten. Hij gaf zijn dochtertje geld om voor opa alvast een doosje Havanna’s te halen. Het toeval wilde dat juist op dat moment een ambtenaar van de voedsel- en warenautoriteit in de winkel was omdat van W al vaker op de vingers was getikt en was beschuldigd van pedorokerij. Daar moest tegen opgetreden worden. Het meisje van zeven was de druppel.
Van W werd geboeid afgevoerd, de winkel gesloten. Mevrouw van W, ook niet de minste, had nog wel de verdieping boven de winkel weten te verhuren om de weggevallen inkomsten te compenseren. De twee dames die het hadden gehuurd zagen hun kans schoon om vanuit deze strategisch toppositie zicht te houden op de gedragingen van hun vriendin Adèle en Sjef.

Bij de fluistershop werden een goede verrekijker, een richtmicrofoon, een goede camera en wat notitieblokjes aangeschaft zodat niets voor het oog van de spiedende stadsdiva’s verborgen zou blijven. “Doen we hier wel goed aan?”, zei Helga. “Ja, meer dan goed”, antwoordde Shannon. “We zijn tenslotte stadsdiva’s en als stadsdiva moet je alles weten. En bovendien is het inspiratie, Helga. Voor mijn nieuwe show. Ik zal ze daar in Orpheus eens een poepie laten ruiken.” Op dat moment ging ook de bel en niet veel later werd een flinke koelkast de trap opgesleept met een doos of acht witte wijn. “Gluren zonder iets te zuipen erbij is ook maar saai”, zei Helga. Old habits never die.
“Kijk, daar is ze”, zei Shannon, terwijl ze met de verrekijker over het Marktplein tuurde. Vanaf de Stationsstraat fietste Adèle het Marktplein op. Ze parkeerde haar elektrische fiets voor de ingang van het stadhuis en liep naar binnen. Bij de draaideur even een korte stop om de haren te rechten en de lippen te stiften en daar ging ze. “Ze is binnen”, zei Shannon. Ik ben benieuwd hoe lang ze blijft.

Sjef had de daad bij het woord gevoegd en zat op hetzelfde moment in zijn kantoor te vergaderen met de twee belangrijkste politiebazen van de stad. Op de agenda maar één onderwerp: het gebrek aan voortgang in de dubbele moord in de Marktstraat. Voor hen lag de opengeslagen Playboy van april 2014. De hoofden gingen van recht naar scheef om alle details op de getoonde foto’s goed te kunnen zien. “Het zou kunnen”, zei Sjef. “Ze zou het kunnen zijn. Maar daar moet nog wel nader forensisch onderzoek naar gedaan worden. De tattoos lijken er zeker op en ook de rest van het lijf vertoont gelijkenissen. Maar zeker weten doen we het nog niet”, antwoordde commissaris Blokhuis.
“Melisa, het zal toch niet waar zijn! En als de vrouw Melisa is, is de man dan misschien Andy?”
“Sjef hakte de knoop door. Onderzoek doen en begin volgende week een rapport en laten we er in godsnaam voor zorgen dat die Kortleven van de pers hier geen lucht van krijgt.” Hij stond op, bedankte de heren en ging op weg naar zaal Het Rode Hert waar hij nog een afspraak had. Eentje die niet in zijn agenda stond.

Helga had net een eerste flesje losgetrokken toen haar telefoon ging. Na een kort gesprek hing ze op. “Piet van Rijn weer”, zei ze tegen Shannon. “Of het niet weer eens tijd werd om voor de derde keer in zijn lokale blaadje te staan. En laat ik daar nou helemaal geen zin in hebben.” Shannon keek met een samenzweerderige blik op van haar verrekijker. “Tenzij…… tenzij…. we een heel vet en smeuïg verhaal hebben. Een verhaal waar de hele stad van zal smullen.” De dames keken elkaar aan en het plan was gesmeed. Helga pakte haar telefoon. “Piet, met Helga nog even. Kunnen we binnenkort even praten?”

Één reactie op “Deel 7: Een opening of toch niet…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *