Deel 10: Verzuring en de sixties

10_theo_viswater_bIn de vorige aflevering van Püntig zagen we hoe Syrische vluchtelingen het niet zo nauw namen met de spelregels rond de eiergooiwedstrijd bij de Oude Meuk. Toen het publiek doorhad wat er aan de hand was en Evert Blauwe Veldmeer de hardgekookte eieren veilig stelde onder z’n beige jas, brak een volkswoede los. Hoe durven ze. Inburgeren begint met het waarderen van tradities. Lees verder

Deel 9: Er is weer veel te doen

09_EvertHet is vreselijk warm. Volgens een Facebookbericht van Kaka Fonie, misschien wel de warmste Pasen sinds het lam Gods dat de zonden van de wereld wegnam, uit zijn korte dood was opgestaan. Het binnenterras van café QuitteQuitte zit vol. Er is gratis soep. Soto ajam. Evert Blauwe Veldmeer neemt een derde kopje soep. “Iets meer sereh en djahé en het was de perfecte soto ajam geweest”, denkt hij. “Er gaat verdomd veel soep in zo’n klein mannetje!”, zegt een vrouw met geel geverfd haren iets te hard. Evert kijkt naar haar en glimlacht. De vrouw glimlacht terug.

Lees verder

Deel 8: De ambities van Claire Filet

08_claire_filetClair Filet komt rood aangelopen het stadscafé binnenrennen. Net een vergadering met de wethouder achter de rug samen met dat manneke dat zich Directeur van Gigant noemt. Zij heeft dat manneke eens goed de waarheid verteld: dat hij haar al jaren dwarszit in de fusiebesprekingen tussen Coda en Gigant. Eerst gedonder om dat succesvolle stadsoase waarbij onverlaten een prachtig hert hebben vernield en nu weer dwarsliggen met de beoogde fusie. Wat een nare vent!

“Wat een naar ventje is dat manneke van Gigant toch”, roept zij haar tafelgenoten Kaka Fonie en Antonio Grootkwast toe. Niet dat zij écht vrienden van die mannen is, die Antonio Grootkwast vindt ze maar een provinciaaltje en die Kaka Fonie met zijn handeltje in tweedehands artiesten mijdt ze ‘t liefst, maar zij heeft steun nodig van die mannen om haar fusieplannen door te zetten. En zij weet als geen ander dat deze mannen een grote rol spelen in het Apeldoorns Cultuurkwartier. Straks zal ook nog de baas van het Bluescafé aanschuiven, ook zo’n Blaaskaak. Kijk, ze ziet die fusie met Gigant wel zitten: uiteraard wordt ze dan tot directeur gekozen. Een mooie opstap om ooit nog eens directeur van het Stedelijk te worden. Dat is haar doel: directeur worden van een museum in een échte stad! Weg van die provincialen. Maar nu, ja nu moet ze er nog mee dealen.

Lees verder

Deel 7: Een opening of toch niet…

07-puntig_bSjef zat achter zijn bureau. Zijn hoofd rustend op zijn handen en voor zich een kop niet opgedronken koffie. Het werd er allemaal niet overzichtelijker op. Twee lijken in de Marktstraat, een in het stadhuis, een stiltecomité dat veel lawaai maakt, onevenredig veel gedoe voor een dagje fietsen en niet te vergeten de blikken van die twee vriendinnen van Adèle. En alsof dat nog niet genoeg was had die Paus om God weet wat voor reden bedacht dat Apeldoorn ook wel eens leuk zou zijn. Sjef voelde zich gedegradeerd van Burgemeester tot manager. Tijd om zijn staf bij elkaar te roepen en actie te ondernemen.

Lees verder

Deel 6: Apeldoorn Blues

06_tekeningSean_bHet blijft wennen dat Apeldoorn. De grote doorbraak in de States mag nog ver weg lijken, zijn rijzende status op De Veluwe kan als een mooie tussenstap worden gezien op weg naar wereldwijde roem. Sean Kennetny droomde als klein jongetje al van Route 66, New Orleans, de State Parks, Big Apple, The Everglades en al die andere mooie dingen die hij op tv zag. Hij bleef echter steken in het failliete Battersea bij Londen, een gure arbeiderswijk zonder perspectief. De jongensdroom leek naarmate de jaren verstreken steeds verder te verdampen. Ondanks zijn muzikale inspanningen, want daar kon het toch niet aan liggen. Maar op een dag kwam daar de redder: Kaka Fonie, een charismatische, politiek geëngageerde bourgondiër uit die mondaine Europese stad. Sean liet zich verleiden met Kaka mee te gaan. Met zijn netwerk en charmes opende hij voor Sean de wereld. Althans, zo zou het kunnen gaan. Er is in elk geval weer hoop, ook al is hij goed beschouwd nog niet heel veel verder. Voorlopig geen Route 66 en alleen nog maar D66.

Lees verder

Deel 5: De gekte slaat toe

5_karin_van_dalhous_b“Ze zijn gek geworden”. Een hardloper met een baard van pakweg 3 weken stormde de bekende buurtkroeg ‘De Burght‘ binnen. De aanwezige gasten keken op. Een hardloper met een startnummer van de midwintermarathon, en nu zo binnenkomen? Die was flink na de tijdslimiet. Boeiend..! “Gek zijn ze, wat een idioten”, vervolgde hij. “Waarschuw de politie!”
Dat vindt Sjef Hamburger niet leuk zie je menigeen denken. Het is zo’n mooie stad waar alles moet kunnen. Daar sprak ‘ie zich onlangs nog over uit toen er een paar honderd Limburgers zich hier wilden vestigen vanwege het mooie heuvellandschap van de Veluwe. Dat viel goed bij de burgers. Die mooie heuvels hadden ze ook in Limburg. “En die zachte G, daar wennen jullie wel aan.”

Lees verder

Deel 4: Waarvan akte

4_kakafonie-4b-1634_b“My funny Valentine, sweet comic Valentine. You make me smile with your heart”.
De fragiele stem van Chet Baker komt voor de tachtigste keer deze week uit de goedkope speakers die verscholen staan achter de kunstwerken van Antonio Grootkwast op de kamer van Kaka Fonie. Kaka is nerveus. Deze week moet hij weer naar de Weight Watchers. Het is een weekje van veel eten geweest en de Viogniertjes zijn bij bosjes door de met de Burberry-sjaal beklede keel van Kaka gegleden. Tot twee keer toe struikelt Kaka bijna over een lege wijnfles die bezoekers van de studentikoze feestjes van zich af hebben gegooid.

Op de keukentafel ligt het boekje: “huiswerk maakt je sterk”. De bladzijden zijn gebold en plakken aan elkaar: er is tijdens de oud- en nieuwparty een hoop witte wijn geknoeid. Kaka gaat achter zijn witte piano zitten en slaat een C, een E en een G aan. Het eerste akkoord dat hij van zijn vriend Wil Taks ooit leerde. “Eens zal ik zélf een liedje spelen op de piano”, mompelt Kaka. “Samen met alle grote muzikanten uit Apeldoorn. En dan nodig ik drie journalisten van drie verschillende dagbladen uit en dan ga ik ‘oh my darling Clementine‘ zingen én spelen!” Het C-akkoord lukt Kaka wel en dat kan hij bijna met zijn ogen dicht spelen, maar de overgang naar G7 nog niet. Maar Kaka is een alleskunner. Kaka geeft nooit op. Tenminste: dat zegt hij altijd. Tegen iedereen die het maar horen wil, maar ook tegen iedereen die het niet horen wil.
Waarvan ook bij dezen akte!

Lees verder

deel 3: Seks en Schilderen: iedereen kan het!

03_antonioAntonio Grootkwast ontwaakt, kijkt rond en ziet een wat verlepte oude vrouw naast hem liggen. Hij heeft een voorkeur voor het aftandse, voor de afwijking. Hoofdpijn dient zich aan. Het was de vorige avond weer heel laat geworden. In zijn verfloods “Schilder en Seks” had hij eerst een workshop kladderen gegeven en toen nog een presentatie van zijn gedichtenbundel “Schaamte is niets voor mij!”.

Bij het koffiezetten bedenkt Antonio dat hij zich moet haasten. De uitverkoop is begonnen en dat geldt ook voor zijn meesterwerken! Gelukkig heeft hij een lieftallige assistente die ook de kunstkwast goed kan hanteren. Even wat verf spuiten, tekstje erop en de handtekening en de prijs bepalen. Hup en dan kan het in de uitverkoop. De kassa moet toch blijven rinkelen, niet waar. “Wat heb ik toch een leven. Het geluk kom me zomaar binnenwaaien”, denkt Antonio. “En wat zijn toch al die andere kunstenmakers toch stom! Die nemen hun werk veel te serieus.”

Lees verder

deel 2: moord en divasuspense

de3damesSjef loopt langs de Sjappiecafés richting stad. Als burgervader moet je toch weten hoe Apeldoorn het jaar wisselt. Binnen klinkt boven het biergebral uit Dries Roelvink. Luid als altijd. Sjef weet dat zijn boodschap om het allemaal anders te doen aan dit deel van de samenleving in ieder geval niet besteed is. Iets verderop, in de etalage van de Salon, kijken drie mondaine dames op leeftijd hem na. “Leuke man” zegt Helga “daar zou ik wel een pak vla mee willen leeg lepelen.” “Ik weet het niet” zegt Shannon, “hij lijkt me een beetje saai.” Adèle houdt zich op de vlakte. Haar vriendinnen moesten eens weten. Oke, het was dan wel geen vla maar haar avontuurtje met Sjef was wel lekker geweest. Het was haar geheim en dat van Sjef natuurlijk.

De Hoofdstraat was opmerkelijk rustig. Het enige lawaai kwam uit het opengeschoven raam van een tegenover de Hema gelegen bovenwoning. Sjef besluit het steegje naast de woning door te lopen om langzamerhand weer via het stadhuis, waar zijn auto staat, naar huis te gaan. De klanken die vanuit het raam de straat nog bereiken worden onsamenhangender als hij de bovenwoning achter zich laat. Sjef schudt zijn hoofd. In de polder lijkt alles beter.

Lees verder

deel 1: de lotgevallen van Sjef Hamburger

sjefAl die feestelijkheden en gezellige verplichtingen kunnen hem inmiddels wel een beetje gestolen worden. Als burgervader leid je een geleefd maar eenzaam leven. En straks mag hij weer op komen draven en de menigte toespreken. Op het podium, onder de klok die de laatste minuten van het jaar wegtikt. Sjef Hamburger is nu ruim drie jaar burgemeester van Apeldoorn en het gaat hem goed af. Eigenlijk net als al die jaren ervoor dat hij ook al aan het pluche vastgeplakt zat. Maar een beetje lonely at the top, ja, dat is het wel.

Vanuit zijn warme werkkamer daalt hij de trap af naar de hal van het uitgestorven stadhuis. Het is hem al eerder opgevallen dat de trapleuning plakt. Dat komt vermoedelijk door alle snot, schaambacteriën en oorsmeer, achtergelaten door de talloze gemeentelijke ambtenaren. Een amendement hierover onlangs in de Raad heeft het niet gehaald. Het blijft dus een mysterie hoe dit precies zit.

Lees verder